Busflits 3 sep. 2010

Waarom het te vaak fout gaat tussen volwassenen en jongeren!

Neem de politiek, zo maar een instantie of onszelf! Neem onze manier om doelen te willen
bereiken of om onze zin te krijgen. Vooral als we er zeker van zijn dat het zo het beste
is voor die ander, die groep of deze maatschappij. We marchanderen er wat op los, we
leggen het verhaal zo uit dat het dekseltje toch weer op het potje past. Zo kunnen wij -
wat voor jou het beste is – altijd weer bijstellen, aanpassen of weer geheel anders gaan
op pakken. Neem daar nu ook nog bij het verschil in leeftijd, de verhouding de specialist
tot de (probleem) jongere.
Acceptatie is in dit soort gevallen het toverwoord. Wanneer bij ons in welzijnswerk of in
de hulpverlening er onvoldoende acceptatie is bij de jongere gaat het geheid mis. Om
geaccepteerd te worden moet je ook duidelijk zijn; helder en begrijpelijk. Vaak, heel
vaak hoor ik hoe hierbij het woordje “sturctuur” valt. Meestal wordt dit gebruikt naar
deze jongere toe, structuur in je leven etc. Ik weet niet hoe de ervaring bij anderen is
maar hoe vaak ik de structuur bij zorginstellingen voor een jongere zag veranderen is
niet meer op te tellen.
Zo maar een voorbeeld dan maar:
Jou tussenpersoon of begeleider is verplaatst, hij is op cursus de komende tijd, zij is
ziek geworden (na beterschap blijft de situatie onveranderd, dus je bent die vrouw waar
je zo goed mee op kon schieten dan ook nog kwijt). Dit lijken gewoon organisatorische
handelingen maar zijn dat echt niet voor die jongere!

Wanneer we eens eerlijk bij onszelf te raden gaan, onszelf afvragen; ben ik duidelijk
genoeg geweest. Ja, hoor ik al zeggen. Ik heb gezegd wat gezegd moest worden. Regelmatig
denk ik bij deze mensen; het gelijk zal wel aan jou kant zijn maar was het niet de
bedoeling om het aan die andere kant tot leven te brengen!
Outreachend straathoekwerk – Frank de koster

–
Straathoekwerk MOS, Frank de Koster
www.mosweb.nl
www.frankdekoster.nl

Busflits 26 Aug. 2010

Overlastplekken daar ben je voor!

Zo is dat! Omwonenden die er last van hebben, last van ongewenst gedrag zoals
schreeuwende tieners, rotzooi voor de deur zoals blikjes het kan een hele lange zin
worden. Iedereen kan zelf hier wel iets aanvullen. Van verschillende kanten komt bij mij
de informatie binnen waar ik heen kan. Dan is het natuurlijk niet; dat komt volgende week
wel liefst nu! Wanneer ik in de buurt ben ga ik er dan ook gelijk op af anders meld ik
weer dat er niets stond. Succesverhaaltjes en miskleunen laat ik achterwege, niet omdat
ik dit niet aandurf maar om een ander geluid te laten horen.

Een beetje de omgekeerde wereld lijkt het soms. Staan die jongeren daar ergens met of
zonder zich er bewust van te zijn de boel te verzieken en krijgen anderen de veeg uit de
pan. Er moeten bordjes komen met teksten als; na zonsondergang verboden. Er wordt te
weinig op deze route gereden door politie en veiligheidszorg. Ze moeten naar een andere
plek gestuurd worden etc.

Voor dat je er erg in heb zijn de straathoekwerker, de politie, gemeente en
veiligheidszorg de boosdoeners. Het geklaag komt dan steeds meer de richting uit van de
uitvoerders om deze overlast een halt toe te roepen. Ik ga mezelf niet schoon praten want
het is mijn opdracht, ik wordt betaald om deze jongeren bewust te maken van rot gedrag en
om ze op andere gedachten te brengen. Neem maar van me aan dat ik hier veel voor over heb
en dat ik omwonenden heel goed begrijp met hun probleem. Je zou er maar wonen; het is
22.30 uur en daar zijn ze weer!

Nog niet zo lang geleden had ik het voor elkaar om een groep ergens weg te krijgen, ook
nog in goed overleg met hen en dus zonder gezeur. Hiervoor had ik wel 5 bezoekjes moeten
afleggen en de opmerkingen van bewoners moeten ontvangen dat het met mij erbij ook een
rotzooi was. Des te leuker natuurlijk dat het een paar weken later toch weer rustig is in
de buurt.

Maar, afgelopen week weer telefoon van een bewoner; ze zijn er weer etc. Ik maar weer
erop af en….. een hele andere groep heeft deze plek ingenomen. Geen enkele tiener of
jongere van voorheen erbij. Het spel begint opnieuw.

–
Straathoekwerk MOS, Frank de Koster
www.mosweb.nl
www.frankdekoster.nl

Busflits: ” Een dagje mee de straat op”. / 3 juni 2010

Terwijl mijn vrouw ik ik ons kopje koffie opdrinken krijg ik een smsje binnen. Ze zijn er
vroeg bij; zegt m’n vrouw en ondertussen met een handige beweging heb ik ‘t klepje open
gedrukt en lees; hoe laat kom je dan? dus maar een berichtje terug met antwoord. Vandaag
zal ik eerst bij twee bewoners langs die al langere tijd problemen hebben met jeugd
achter het huis. Vroeg in de middag sta ik dan ook bij hen voor de deur en ze laten me de
achtertuin zien. ik hoor hun verhalen aan hoed de buitenlamp gesneuveld is, waarom de
klimop afgeknapt naar beneden hangt en over een kleinkind die door een voetbal geraakt is
vanaf het veldje aan de andere kant van de tuin. Later die dag zal ik de “bewuste
tieners” nog tegen komen en begin een gesprek met ze. Hoewel we elkaar goed begrepen
hebben en afgesproken hebben om goed rekening te houden met anderen ben ik niet overtuigd
dat het hier bij blijft. Zo groot is het voetbalveldje nu ook weer niet en ik zag wel dat
al snel de bal boven het speciaal geplaatste hekwerk geschoten wordt. Jongens niet te
hoog trappen is gemakkelijk gezegd; hier de hele tijd rekening blijven houden is een
andere verhaal.

Rond twee uur in de middag kwam ik bij een jongvolwassene aan huis (van dat smsje).
Zelfstandig wonen heeft z’n bekoringen maar kan ook tegenvallen. Ruim een jaar geleden
had ik geholpen met het gezellig maken van een paar kamers in huis. Samen muren geverfd,
een bureau getimmerd (voor het huiswerk) en wat lampen opgehangen. Onder de bedrijven
door konden we het hebben over scholing en andere situaties. Zo maar hopen dat het lukt
waardoor iemand een fijne veilige plek krijgt. Deze keer kwam ik op bezoek om het over de
laatste ontwikkelingen te hebben.

Het mooie weer was voldoende aanleiding om daarna de skatebaan te bezoeken. altijd leuk
om tieners en jongeren tegen te komen die zich hier vermaken. Op deze plek kunnen ook
kleinere kinderen terecht. De jongens geven voldoende ruimte en willen ook graag helpen
met advies als het nodig is. Ik zie door – de – jaren – heen – weer andere tieners en
jongeren komen en sommige vragen van hen  keren dan ook even actueel terug.
Ik blijf nog een uurtje en daarna langs kantoor. Aan de andere kant van de straat staan 6
jonge tieners. Ik ken ze natuurlijk ook wel en ze willen even in het busje zitten. Oke -
zeg ik maar niet aan de knoppen komen want ik moet even naar binnen. toen ik terug kwam
hebben we het nog een half uurtje gehad over het Jeugddebat dat gehouden zal worden in
een tienercentrum. Nu maar hopen dat ze hier ook langs komen a.s. vrijdag.

Wanneer ik ’s avonds aan het rijden ben praat ik met een jongere die in verwachting is.
Ze wil eigenlijk nog meer weten. Afgelopen week hadden we het hier ook al over en ze weet
al redelijk goed waar ze terecht kan. Ik begrijp haar wel en heb voorgesteld om de
volgende keer een andere jongere mee te nemen die al geruime tijd een kind heeft. Met
haar is het geweldig goed gegaan, zowel in de thuissituatie, omgeving en de netwerken van
haar. Uit ervaring weet ik onderhand wel dat deze communicatie zal voldoen aan de
verwachtingen.

Ondertussen heb ik een groep van 10 jongens in de bus, uitgelaten zijn ze binnen gekomen
en voorlopig zal ik nog wel even hier aan herinnerd blijven worden. Deze jongens mogen
van mij het busje wel even gebruiken als een tienercentrum. Zo zal ik deze avond nog een
jongerenplek bezoeken en nog twee keer bij iemand thuis komen.

Rond half elf vind ik het echt welletjes en wanneer iedereen weer vertrokken is komt (ja
hoor) er nog een smsje binnen. Of ik morgen bij een groep langs wil gaan, ze vinden dat
ik te lang niet ben geweest.

–
Straathoekwerk MOS, Frank de Koster
www.mosweb.nl
www.frankdekoster.nl

Dus geen hulpverlener / busflits 14 April 2010

Het was gisterenavond rond 21.00 uur toen ik werd gebeld op m’n mobiel. “Frank, waar sta je?” Met ons…en toen kwamen wat namen te voorschijn van enkele jaren geleden. Een paar jongeren uit die groep van toen wilde wel eens kennis maken met dit nieuwe busje. Die groep bestond uit zo’n 15 personen en waren altijd in de buurt van de shop te vinden. Daar kwam ik dan ook wekelijks en van daaruit werd veel ondernomen. Ik zei: “Waar zijn jullie? Dan kom ik wel naar jullie toe”. Zo gezegd zo gedaan. Een kwartiertje later zaten we met elkaar op de bank in ‘t busje. Natuurlijk hebben we veel “oude” herinneringen opgehaald en hoewel ik ook veel wilde vertellen hield ik me maar een beetje in. Gaande
weg kwam ik te weten hoe het nu ging met ze. Sommigen werken al en anderen studeren nog even door.

Ik wist nog dat er vier bij waren die uit het reguliere onderwijs werden gehaald en later weer in konden stromen. Enkele anderen gingen naar projekten. Ze wisten nog goed hoe ik twee van hen een lange periode elke week overdag naar hun stage-adres bracht want anders gingen ze niet eens. Zomer’s gingen we met de groep wel eens zwemmen, soms spontaan ergens buiten Drachten. We hebben onderling ook wel eens flink over hoop gelegen met elkaar en kwaad weglopen gebeurde niet vaak maar toch wel enkele keren. Bij sommigen van hen kwam ik regelmatig thuis en dan werd mij van te voren verteld wat ik niet en wel mocht zeggen. Een paar keren heb ik dit toch niet gedaan en dat zei ik ook al van te voren. Maar ja wat moet je als je ziet dat iemand langzaam steeds meer de vernieling in gaat. Een kleine tijd kon het daarna verstoord werken zijn maar ik kwam gewoon aanzetten zoals altijd.

Nu zijn ze allemaal rond de twintig en van enkelen kreeg ik een klopje op de schouder en toen ik zei: “Dat deed jij toen nooit”, zeiden ze: “Toen was het anders, tegen jou konden we boos worden zonder dat je uitviel. Jij mocht ons zelfs als we klierig waren”. Waarop ik zei: “Nou dat was meer omdat ik nog een uur langer bij jullie wilde blijven en liever
zonder te veel ellende”. Maar ze hadden een fijne conclusie getrokken tijdens dit onderonsje. Het kwam erop neer dat ik geen hulpverlener was; eigenlijk wisten ze het ook niet precies te vertellen en daarom was het toen altijd Frank met ‘t busje.

Maar nu wisten ze het wel, ik was echt geen hulpverlener vonden ze maar ik was iemand diehen een lange periode op sleeptouw had genomen. Met deze opmerking was ik dolgelukkig want zo voelde ikzelf het precies in die periode. Fijn dat ze het uiteindelijk begrepen hebben.
Outreachend straathoekwerk – Frank de koster

Busflits – leuke dingen, ontmoetingen en uitdagingen – 26 maart 2010

Soms zijn er weken dat er veel tegelijk gebeurd, bij het straathoekwerk zelf en op
plekken waar we eventjes naar binnen gaan. Afgelopen 2 weken gebeurde er ook weer van
alles dat geen dagelijkse kost is. Leuke dingen, ontmoetingen, uitdagingen; iets waarbij
men elkaar nodig heeft, moet samenwerken of waarbij je iets van of over elkaar wilt laten
zien. Twee activiteiten wil ik hier uithalen en even melden waar ikzelf heel blij mee
geweest ben – en – aan de gezichten op de foto’s te zien – anderen ook.

Met een groep jongeren die graag op straat verblijven en vaak bij het jongeren- en
straathoekwerk te vinden zijn gingen we naar de Zevendehemel. Zo vaak houden we geen
uitje en we waren en gewoon aan toe. Een beetje geld van de stichting en een beetje geld
van onszelf was voldoende voor een paar uur top-amusement. Geen passieve houding maar
volledige – en onvoorwaardelijke inzet en een positieve instelling moesten natuurlijk
deel uitmaken van het sportieve gedrag bij de game!

Ergens in een wijk waar een tienersoos staat met bestaansrecht, dus een tienersoos die in
deze wijk echt iets te bieden heeft, kwam een geheel nieuwe doelgroep binnen. In het
wijkgebouw hadden de kinderen een eigen activiteit gehad en als toegift mochten zij een
kijkje nemen in de tienersoos. Geheid dat er kinderen tussen zaten die al verhalen van
hun grote broer of zus hadden gehoord over deze ruimte. Maar nu konden ze het dan met
eigen ogen bekijken. De oudere jeugd maakte voldoende plaats voor de kinderen zodat zij
zich goed konden vermaken. Het klinkt simpel maar al snel zouden ze kunnen zeggen; wat
moeten zij hier nou etc. Maar niets van dit alles.

Er zijn een paar foto’s toegevoegd om zelf te bekijken of het ook echt zo was, groeten
Frank
O, ja wil je alle foto’s zien kijk dan ophttp://www.mijnalbum.nl/Album=KSEQA3WH

–
Straathoekwerk MOS, Frank de Koster
www.mosweb.nl
www.frankdekoster.nl

Jeugdzorg; waar hebben we het eigenlijk over? – Busflits 13 Maart 2010

Onlangs kwam er weer een rapport over Jeugdzorg naar buiten, weer een
verslag waarbij vastgesteld kon worden dat er nogal wat niet deugd
binnen dit systeem. Zelf besteed ik hier natuurlijk ook aandacht aan,
volg zo goed als ik kan de ontwikkelingen en maak hier wel eens melding
van op de website. Maar toch…..

Als straathoekwerker laat ik mij ook zien bij tieners in leefgroepen, in
zorginstellingen, ik heb regelmatig contact met mensen die werken in of
voor zorginstellingen. Dan zie ik vaak een ander beeld, ik hoor daar een
ander geluid. Op de afdeling of in die groep kom ik medewerkers tegen
die het niet verdienen om zo beschreven te worden. Zij werken met passie
en zijn niet alleen begaan met zo’n tiener maar willen ook werken aan
een betere toekomst voor deze tiener. Zo vraag ik mij soms af; wat
merken die werkers (indirect of direct) daar op die groep of op die
afdeling van zo’n dure conferentie om de zorg te verbeteren. Het is soms
schrikken wat er voor wordt gevraagd om hier aan deel te nemen; soms
honderden euro’s per persoon om je in te schrijven!

Klagen over de Jeugdzorg is net zoiets als klagen over het weer! Je hebt
er weinig tot geen invloed op! Waarom niet? Omdat het een groot en log
lichaam is! Wanneer er klachten zijn moet dit op een kleinschalige
manier plaats vinden wil het nog enig effect hebben. Zelf werk ik in de
welzijnssector. Daar wordt ook gewerkt voor jong tot oud. Van
peuterspeelzalen tot een ontmoetingsplek voor ouderen! Wanneer er iets
niet goed loopt binnen zo’n sector hoort datgene benoemd te worden waar
het over gaat. Niet de hele sector aanspreken maar de plek waar het mis
gaat.

In de Jeugdzorg hoort dit ook zo te gebeuren dus niet; bij de intake
gaat het mis- dat is zo ver weg!
Welke intake, waar? welke instantie, welke afdeling? Door te blijven
klagen op dat grote systeem van Jeugdzorg hoeft niemand zich
aangesproken te voelen. Dat moet juist wel! Alleen al om al die andere
werkers in de Jeugdzorg die beter verdienen dan steeds weer herinnerd te
worden aan al die negatieve publiciteit.

–
Straathoekwerk MOS, Frank de Koster
www.mosweb.nl
www.frankdekoster.nl